خرید و دریافت فایل پی دی اف کتاب

 

خرید و دریافت فایل پی دی اف کتاب

مرتب سازی بر اساس:   نام محصول (صعودی | نزولی)، قیمت (صعودی | نزولی)، امتیاز مشتریان (صعودی | نزولی)

لطائف التفسیر (تفسیر درواجکی) ج4: القصص- القمر

  • (تفسیر درواجکی)

لطائف التفسیر تصنیف فخرالاسلام ابونصر احمد بن الحسن بن سلیمان درواجکی (به سال 519 ﻫ.ق) از میراثهای ارزشمند فرهنگ اسلامی و زبان و ادب پارسی، و چهارمین تفسیر کامل و جامع قرآن کریم است. غنای زبانی حوزة آن، فرارود، به گونه‌ای است که قدیمترین نمونه‌های زبانی ادب پارسی را در بر می‌گیرد و زبان و سبک و قدمت این متن هرکدام به تنهایی عاملی است درخور برای جلب نظر پژوهشگران در حوزه‌های مطالعات تاریخ زبان پارسی، تاریخ ترجمه از عربی به پارسی، و دیگر جنبه‌های زبانی نظیر ساخت واژه و شیوة نگارش و رسم‌الخط.

به این تفسیر که در بخارا تالیف شد و در هند رواج یافت، در برخی فهرستها و منابع لطایف العرفان و تفسیر سیف‌الدین و تفسیر زاهدی نیز گفته‌اند.

ترجمۀ عربی جامع التّواریخ (تاریخ الغازانی) (فارسی ـ عربی)

  • نسخه ­برگردان دستنویس شماره 3034 ، کتابخانه ایاصوفیا (کتابت 785 هـ .)

این اثر ترجمه ای است کهن به عربی از کتاب جامع التواریخ که به صورت نسخه‌برگردان از روی دستنوشت شمارۀ 3034 کتابخانۀ ایاصوفیا به چاپ رسیده است. از بررسی این نسخه اثر دانسته می‌شود که مترجم شخصی غیر از کاتب بوده و او آن را از روی نسخه‌ای کهن‌تر کتابت کرده و نسخۀ اصل فارسی را پیش رو نداشته است. این دستنوشت از آغاز کتاب شروع می‌شود و تا بر تخت نشستن کیوک‌خان در سال 643 هـ ادامه می‌یابد، و این مقدار برابر است با صفحات 1 تا 713 از کتاب جامع التواریخ (تاریخ مبارک غازانی)، به تصحیح محمد روشن و مصطفی موسوی. این دستنوشت افزون بر ارزشهای متنی در حوزۀ مطالعات خوشنویسی ایرانی نیز حایز اهمیت است.

لطائف التفسیر (تفسیر درواجکی) ج5: الرحمن- الناس و نمایه ها

  • (تفسیر درواجکی)

لطائف التفسیر تصنیف فخرالاسلام ابونصر احمد بن الحسن بن سلیمان درواجکی (به سال 519 ﻫ.ق) از میراثهای ارزشمند فرهنگ اسلامی و زبان و ادب پارسی، و چهارمین تفسیر کامل و جامع قرآن کریم است. غنای زبانی حوزة آن، فرارود، به گونه‌ای است که قدیمترین نمونه‌های زبانی ادب پارسی را در بر می‌گیرد و زبان و سبک و قدمت این متن هرکدام به تنهایی عاملی است درخور برای جلب نظر پژوهشگران در حوزه‌های مطالعات تاریخ زبان پارسی، تاریخ ترجمه از عربی به پارسی، و دیگر جنبه‌های زبانی نظیر ساخت واژه و شیوة نگارش و رسم‌الخط.

به این تفسیر که در بخارا تالیف شد و در هند رواج یافت، در برخی فهرستها و منابع لطایف العرفان و تفسیر سیف‌الدین و تفسیر زاهدی نیز گفته‌اند.

 

زیج یمینی (فارسی)

  • نسخه ­برگردان دستنویس شمارۀ Or.1750 کتابخانۀ ملی سنت کیریل وسنت متودیوس (صوفیا ـ بلغارستان) (کتابت 988 هـ .)

زیج یمینی اثر محمد بن علی بن مالک بن ابونصر الحقایقی، از منجمان اواخر سدۀ پنجم و اوایل سدۀ شش هجری است که به نام بهرامشاه بن مسعود بن محمود غزنوی (حک 511 ـ 552 هـ) در سال 511 هـ نوشته شده است. نسخه‌ای از این اثر به شمارۀ 1750 خاوری (or. 1750) در کتابخانۀ ملی بلغارستان نگهداری می‌شود که در سال 988 هـ به خط نسخی نه چندان زیبا کتابت شده است. اثر حاضر نسخه‌برگردانی از همین دستنوشت است. با توجه به تاریخ نگارش این زیج می‌توان زیج یمینی را از نخستین زیج‌های نگاشته شده به زبان فارسی دانست، و یا به عبارتی دیگر می‌توان گفت پس از زیج مفرد ( نگارش میانۀ 462 تا 478 هـ) و ترجمۀ زیج جامع کوشیار گیلانی (483 هـ)، زیج یمینی سومین زیج شناخته‌شدۀ بر جای مانده به زبان فارسی است.

مجموعه به خط ملاصدرا (فارسی)

  • [یادداشتهای قرآنی و تفسیر آیۀ نور از ملاصدرا (در گذشتۀ 1050 هـ .)،
  • منتخب بحر الحقایق نجم الدین دایه و التأویلات عبد الرزاق کاشی]
  • نسخه­ برگردان دستنوشت شمارۀ 55 کتابخانۀ شاهچراغ (ع) (شیراز)

نسخه‌های متعددی به خط ملاصدرا شیرازی اعم از تألیفات خود او و یا کتابها و منتخباتی از نوشته‌های دیگر دانشمندان به جای مانده که یکی از مهم‌ترین آنها نسخۀ شمارۀ 55 کتابخانۀ شاهچراغ در شیراز است که هم‌اینک به صورت نسخه‌برگردان در اختیار خوانندگان قرار می‌گیرد. مطالب این نسخه در دو بخش تنظیم شده: 1. اشاره‌ها و نکته‌های قرآنی همراه با تفسیر آیۀ نور. 2. منتخب دو تفسیر بحر الحقایق والمعانی فی تفسیر السبع المثانی از نجم‌الدین دایه (درگذشته 654 ق.) و التأویلات از عبدالرزاق کاشی (درگذشته 736 ق.).

این نسخه پیش از سال 1030ق. و بعد از دو کتاب المبدأ والمعاد و تفسیر آیة الکرسی ـ که ملاصدرا از آنها یاد کرده ـ کتابت شده است.

 

الخطبة القاصعة (فارسی- عربی)

  • نسخه ای نویافته از میراث کهن حدیثی شیعه  الخطبۀ القاصعۀ منسوب به امیر المؤمنین علی بن ابی طالب «علیه السلام»
  • [نسخه برگردان دستنویس شمارۀ 5694 کتابخانۀ یوسف آغای قونیه به خط صدرالدین قونوی (در گذشتۀ 673 هـ . ق)]

 

خطبۀ قاصعه آخرين خطبه‌ای است که اميرالمؤمنين (ع) در واپسين روزهای زندگی خود در کوفه ايراد کرده‌ و در آن از امور مهمی سخن گفته‌اند. متاسفانه اين خطبه در گذر زمان از بين رفته است و امروزه ما تنها به بخش اندکی از آن که به صورت پراکنده در منابعی همچون کتاب الکافی و التوحيد شيخ صدوق و نهج‌البلاغه نقل شده دسترسی داريم. آخرين گزارشی که از اين خطبه ارائه شده گزارشی است که سيد ابن‌طاوس در کتاب اليقين ارائه می‌کند وی به نسخه‌ای کهن (کتابت شده در سال 208) از اين خطبه دسترسی داشت اما او نيز به نقل بخش اندکی از اين خطبه بسنده می‌کند. تنها نسخۀ کاملی که از اين خطبه به‌جای مانده نسخه‌ای است که صدرالدين قونوی يکی از بزرگ‌ترين عارفان قرن هفتم (همزمان با سيد ابن‌طاوس) به خط خود کتابت کرده است. در اين اثر برای اولين بار اين خطبه به صورت کامل به همراه دستنوشتۀ آن منتشر می‌شود.

المشیخه (کنز السالکین) (فارسی)

  • [گنجینه خطوط و یادگارنامه مشاهیر علمی ایران از سال 845 تا 1022هـ.]
  • نسخه­ برگردان دستنوشت شمارۀ 2143، کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران

نسخۀ خطى المشیخه (کنز السالکین) مجموعه اجازات و يادداشتهاى دانشمندان و رجال قرن نهم و دهم و نيمۀ اوّل قرن يازدهم است که براى پنج نسل پياپى از خاندان حمّوئيان يزد نوشته شده و حدوداً نمونۀ خط 100 نفر از دانشمندان و مشاهير ايران قرنهاى نهم و دهم و يازدهم را دربر دارد و از نفيس‌ترين نسخ خطى ايران به شمار است. گرد آمدن اين مجموعه از 845 تا 1022 هجرى و روى هم 129 سال به درازا کشيده است و به‌حق مى‌توان آنرا گواه 129 سال علم و فرهنگ ايران زمين دانست.

نسخۀ منحصر به فرد اين اثر به شمارۀ 2143 در کتابخانۀ مرکزى دانشگاه تهران نگهدارى مى‌شود و قديم‌ترين اجازتى که درين دفتر ديده مى‌شود تاريخ 27 ذى‌الحجه 845 را داراست و آن اجازۀ مولانا نظام‌الدين اسحاق حمّوئى است (نياى سالک‌الدين اول) به فرزندش نجم‌الدين محمد (پدر سالک‌الدين محمد اول). و نوترين اجازه، همان اجازۀ صدرالدين محمّد دشتکى (ثانى) است به مالک‌الدين مؤيّد حمّوئى (فرزند سالک‌الدين محمد اول) که به تاريخ رجب 966 در يزد صادر گشته. و نوترين يادداشت اين دفتر يادگارى سيد محمدقاسم حسينى است براى سالک‌الدين محمد (دوم) به تاريخ 1022.

تفسیر بصائر یمینی (فارسی- عربی)- جلد اول

تفسیر بصائر یمینی، اثر قاضی معین‌الدین محمّد بن محمود نیشابوری (زنده در 547 ﻫ.) از تفاسیر کهن به زبان فارسی است و در دورة بهرام‌شاه غزنوی (حک: 511-552 ﻫ.) به رشتة تحریر درآمده است، و از آنجا که بهرام‌شاه نیز همچون جدّش به «یمین‌الدوله» ملقّب بوده، احتمال می‌رود نامگذاری بصائر یمینی ناظر به همین لقب باشد.

این اثر از دیدگاه تاریخ نگارش‌های فارسی اهمیت دارد و از نظر زبانی از آثار پخته و زیبای زبان فارسی به شمار می‌رود. نویسنده در تفسیر هر آیه به مباحث مرتبط با آن پرداخته و مطابق شیوه‌ای که در بیشتر تفسیرهای کهن دیده می‌شود، مطالب تاریخی، روایات، قصص انبیا و دیگر موارد مرتبط با هر آیه را نقل می‌کند.

کتاب الکنز الکبیر (عربی)

ابوعلي احمد بن محمد بن يعقوب مسکويه (درگذشتة 421 هـ) از دانشمندان بزرگ سدة چهارم و پنجم هجري است که بيش از چهل کتاب و رساله در دانشهاي آن عصر، همچون فلسفه، رياضي، طب، کيميا و... به نگارش درآورده است.

مسکويه بخشي از زندگي علمي خود را به پژوهش دربارة کيميا اختصاص داده است، به طوري که ميتوان گفت در ميان فيلسوفان مسلمان پس از محمدبن زکريا رازي هيچ دانشمند ديگري نيست که همچون او در اين باره به تحقيق و پژوهش پرداخته باشد.

 وي در اين علم آثار زيادي را به نگارش درآورده است که يکي از مهمترين آنها کتاب الکنزالکبير نام دارد که تصحيح و تحقيق آن بر اساس چهار نسخة خطي صورت گرفته است.

تفسیر بصائر یمینی (فارسی- عربی)- جلد دوم

تفسیر بصائر یمینی، اثر قاضی معین‌الدین محمّد بن محمود نیشابوری (زنده در 547 ﻫ.) از تفاسیر کهن به زبان فارسی است و در دورة بهرام‌شاه غزنوی (حک: 511-552 ﻫ.) به رشتة تحریر درآمده است، و از آنجا که بهرام‌شاه نیز همچون جدّش به «یمین‌الدوله» ملقّب بوده، احتمال می‌رود نامگذاری بصائر یمینی ناظر به همین لقب باشد.

این اثر از دیدگاه تاریخ نگارش‌های فارسی اهمیت دارد و از نظر زبانی از آثار پخته و زیبای زبان فارسی به شمار می‌رود. نویسنده در تفسیر هر آیه به مباحث مرتبط با آن پرداخته و مطابق شیوه‌ای که در بیشتر تفسیرهای کهن دیده می‌شود، مطالب تاریخی، روایات، قصص انبیا و دیگر موارد مرتبط با هر آیه را نقل می‌کند.